امروز عصر ساعت یکربع به 4 می خواهیم به اتفاق کاروان بریم مسجد سهله؛ که از مساجد خیلی خیلی مهم و با عظمتی هستش و اعمال خاص خودش رو داره و آقا امام زمان روحی له الفداه شبهای جمعه اینجا برای نماز و اعمال تشریف می آورند.

امروز صبح لباس پوشیدم و رفتم طبقه همکف هتل(لابی) دیدم چند تا از خانمهای کاروان ما دارن از دستفروشهای داخل هتل خرید می کنند! . بعد من و حجت شهمرادی روحانی کاروان، با هم رفتیم بازار؛ می خواست دشداشه(لباس عربی یا لباس آخوندی) بخره! البته چندان بازار جالبی نداشت. بعد از کلی گشتن و پرس و جو از پارچه چادر، با خرید چند تا روسری خسته و کوفته برگشتیم هتل.

امروز بعد ناهار با حجت – روحانی کاروان – تصمیم گرفتیم برای نماز بریم حرم آقا امیر المونین علیه السلام و تا یکربع به چهار که قراره مسجد سهله بریم، اونجا بمونیم. عجب صفایی داره حرم آقا؛ حالا می فهمم که می گویند عجب صفایی دارد ایوان نجف منظور ایوان و رواق صحن آقاست. حرم امام خیلی کوچیکه و شاید یک هشتم حرم امام رضا علیه السلام هم نمی شه!!

امروز ساعت 12:30 رفتیم ناهار؛ خورش قیمه بود و موز و گوجه و خیار و ماست و نوشابه قوطی . بعدش وضو گرفتم و رفتم حرم، نماز ظهر و عصرم رو اونجا خوندم. حرم نسبتاً خلوت بود. بعد از نماز اومدم بیرون دیدم از همسفرامون آقای ارشادی که یک پیرمرد بسیار شوخ و زنده دلی بودند روی یه پله نشسته و تا منو دید گفت: من هتل رو گم کردم! و سه ساعت الان آواره ام!! بهش گفتم: ناهار خوردی که گفت نخورده و با هم به هتل برگشتیم.

امروز عصر ساعت 4 بود که به اتفاق کاروان راهی مسجد با عظمت و مقدس سهله که دارای مقامهای زیادی بود و هر یک اعمال مخصوص به خود را داشت،شدیم. تا از اتوبوس پیاده شدیم کودکان و نوجوانان دستفروش عراقی دور و بر ما رو گرفتند و یکی از کودکان عراقی که قیچی می فروخت، دائماً گیر داده بود به من که باید ازش قیچی بخرم و مثل کنه قیچی رو به دست من می داد و تو جیبم می گذاشت و من هم به دستش می دادم و می گفتم نمی خوام که حسابی کلافه شده بودم و از کوره در رفتم و ... که بماند چه شد! .

هنگام ورود به مسجد طبق معمول باید دوربین و موبایل رو تحویل امانات می دادیم.

وارد شدیم؛ یک مسجد گلی با حیاطی مربع شکل و بزرگ. تمامی مقامها در همان حیاط مسجد بود و آنچه ما تصور می کردیم که سقفی دارد و مثل مساجد خودمان است،نبود! در وسط حیاط مسجد دو سکوی بزرگ وجود داشت که یکی مقام امام زین العابدین علیه السلام بود. ما برای انجام اعمال باید نائب می گرفتیم که یکسری افراد با شمایل خاصی و کلاهی شبیه مصری ها بر سر این اعمال را برای ما به صورت گروهی انجام می دادند و هر آنچه که او می گفت ما برای هر مقام انجام می دادیم. مقام امام زین العابدین علیه السلام رو با دو رکعت نماز و دعای مخصوص آن انجام دادیم و بعد مقام حضرت ابراهیم علیه السلام و حضرت خضر نبی  علیه السلام و ... تا مقام امام صادق علیه السلام و حضرت ولیعصر روحی له الفداه که نمازها و ادعیه مخصوصشان را با کمک آن نائب انجام دادیم. البته با گرمای طاقت فرسایی که بود این کار خیلی سخت بود ولی بسیار از اعمال بزرگ و ثواب و اجر فراوان بود. یکی از همراهان روضه می خواند و... آن نائب دفترچه ای به دست ما داد (یکی) و گفت برای هر کسی که می خواهید این اعمال رو انجام دهم اسمشان را بنویسید و برای هر یک مقداری پول می گرفت و همه آن اعمال را انجام می داد. من هم اسم پدر و مادر و از مرحومان پدربزرگ ها و مادربزرگم رو نوشتم و چهار هزار تومان به او دادم تا اعمال را به نیابتشان انجام دهد. بعد از انجام اعمال سوار اتوبوس شده و به هتل بازگشتیم.

برای خرید دستگاه اگو که یکی از همراهان می خواست بخرد به اتفاق آقا قاسم و حجت و یک نفر دیگر راهی بازار نجف شدیم... .

شام را که کباب کوبیده و موز و گوجه خیار و انگور و ماست و نوشابه بود، صرف نموده و به سمت حرم مطهر روانه شدیم برای نماز. سر کوچه هتل آقا بدیل ]فراهی[ را دیدیم. به او گفتم که با هم به حرم برویم و قبول کرد و رفتیم برای فیلمبرداری و عکس گرفتن... . چه زیارتی کردیم و عجب نماز با حالی خوندیم! بعد با هم به بازار رفتیم که البته اکثر جاها یا بسته بودند و یا در حال بستن مغازه هایشان. دو قواره پارچه چادری گرفتم و... .

از دستفروشهای داخل هتل هم چند قواره پارچه شلواری گرفتم که خوب بود که هر قواره دو هزار تومان و یکی هم هشت هزار تومانی گرفتم برای بابا. الان هم که ساعت 11:10 شبه و من چنان از بی خوابی چشمانم قرمز شده که نگو! امروز همش چرت می زدم و گیج بودم.الان بدجوری خوابم می آید ولی می خوام قبلش عکسها و فیلمهایی که گرفتیم رو ببینم و بعد بخوابم.

امروز سه شنبه 12/6/87 هستش. دیشب ساعت گوشی رو روی 5:30 صبح کوک کردم و بلند شدم رفتم حرم برای زیارت و نماز. امروز قراره بریم مسجد پر عظمت و بزرگ کوفه که روایات بسیار بسیار زیادی از عظمت و جلال این مسجد نقل شده است.

بعد از استحمام روزانه و رسیدگی به سر و وضعم، کاظم و علی که خواب بودند بیدار شدند و من رفتم پایین صبحانه بخورم. تا همه جنبیدند و حاضر شدند ساعت شده بود 7 و خلاصه راهی مسجد کوفه شدیم.

چند کیلومتری که از شهر نجف خارج شدیم به کوفه رسیدیم. ایتدا به زیارت جناب میثم تمار (س) که از یاران با وفا و نزدیک امیر المومنین علیه السلام بودند رفتیم. ایشان اولین کسی بودند که در اسلام به دهانشان لجام زدند و ایشان را به دار کشیدند. مرقد مطهر ایشان نزدیک منزل امام علی علیه السلام و مسجد کوفه و بارگاه مسلم بن عقیل علیه السلام و هانی سلام الله علیه و مسجد کوفه و حضرت خدیجه دختر امام علی علیه السلام قرار داشت. داستان میثم تمار خود حکایتی عجیب است.

بعد از زیارت مرقد میثم (س) به منزل امام علی علیه السلام رفتیم. باورمان نمی شود؛ به اتاقهای کوچک امام حسن و امام حسین علیهم السلام رفتیم. آنجا فقط سکوت و گریه فرمانروایی می کرد. اتاق اباالفضل العباس و ام البنین و حضرت زینب کبری علیهم السلام. اتاقها حجره ای شکل و تو در تو بودند. به محل غسل امیر المومنین علیه السلام که رسیدیم بغض سنگینی بر گلویم نشست و اشک امانم نداد؛ سکویی بود و من بوسیدمش. به محل کفن کردن امام هم رفتیم که همگی در آن خانه بود و امام حسن علیه السلام پدر بزرگوارشان را غسل و کفن نموده بودند. دو رکعت نماز در آن خانه ملکوتی خواندم. هر چند که دوست داشتم بیشتر بخوانم ولی به خاطر ازدحام جمعیت و کمبود وقت نمی شد. قبل از اینکه وارد محوطه منزل امام شویم، مدیر کاروان و روحانی کاروان از مامور حفاظتی خواستند که من دوربین را کمی به داخل ببرم و فیلم بگیرم که فقط تا چند قدم جلوتر محوطه گذاشتند. بعد به کاخ دارالعماره رفتیم که اکنون به نیزار و باتلاقی مبدل شده بود و در همسایگی مسجد کوفه بود. دارالعماره از مکانهایی است که بسیار در تاریخ از آن نقل شده و حاکمان ظالم و ملعونی مانند ابن زیاد و ولید و... در آن حکومت می کردند. کاظم موبایل من رو قاچاقی رد کرده بود و هنگامی که راهنمای عرب مشغول توضیح دادن بود من توانستم کمی فیلم بگیرم و عکس بندازم. حالا راهی مسجد کوفه می شویم...

 زیارت حضرت خدیجه (س) دختر امیرالمونین علیه السلام رفتیم. کاظم موبایل رو برای فیلمبرداری قاچاقی از زیر نظر مامورین حفاظتی رد کرد ولی نتوانستیم فیلم بگیریم چون ترسیدیم بگیرند!

روانه مسجد کوفه شدیم. جایی که امیر المومنین علی بن اب طالب علیه السلام در آن نماز می خواندند و محل ضربت خوردن ایشان بود.جایی که مقام امام زین العابدین،امام صادق،حضرت آدم حضرت خضر،حضرت ابراهیم علیهم السلام بود؛ جایی که حضرت نوح علیه السلام کشتی اش را ساخت، جایی که محل قضاوتهای امام علی علیه السلام بود(دکه القضاء)؛ محل بیت الطشت(جایی که به دختری تهمت زده بودند و ماجرای معروفش پیش آمده بود...) و... . برای هر مقام و جایگاه، باید دو رکعت نماز و تسبیحات حضرت زهرا سلام الله علیه و دعای مخصوص خودش را بخوانیم که البته مانند مسجد سهله آنجا کسانی بودند که به نائب معروف بودند و او می گفت که چه کنیم و... . بعد از انجام اعمال که طول هم کشید، به بارگاه جناب مسلم بن عقیل علیه السلام سفیر و پسر عموی امام حسین علیه السلام و جناب مختار ثقفی علیه السلام که انتقام خون شهدای کربلا را گرفت، رفتیم که با اینکه دارای حرم بودند ولی چسبیده به مسجد کوفه بودند. در حرم مسلم بن عقیل علیه السلام، کمی آنطرف تر ضریح کوچک مختار سلام الله علیه بود. امام سجاد علیه السلام در باره مختار فرموده بودند: خدا رحمت کند مختار را که انتقام پدرم را گرفت... . فاتحه ای خواندم و بی اختیار صدایم به گفتن کلمه احسنت یا مختار بلند شد که بعضی افراد آنجا شنیدند! اکنون به حرم هانی بن عروه سلام الله علیه که پیرمردی 90 ساله بود و مسلم را پناه داده بود و گردنش را به دستور این زیاد ملعون زدند، رفتیم. حرم هانی نیز نزدیک بود. ضریح هانی خیلی جالب بود؛ کوچک و استوانه ای شکل.

بعد از زیارت هانی دیگر وقت نماز ظهر و عصر شده بود. عجب سعادتی نصیبمان شده بود، چون روایت است هر که نماز واجبش را در مسجد کوفه بخواند برابر با حج مقبول است! و خیلی روایات دیگر ... . براب نماز به مسجد کوفه رفتیم. همان جایی که مولای متن علی علیه السلام قدم نهاده بودند؛ همان جایی که وجب به وجبش بوی علی علیه السلام می داد؛ همانجایی که صدای آخرین گامهای مولی به سوی محراب شهادت طنین انداز می شد؛ همان جایی که فرق عدالت در محراب شکافته شد و... . از در وارد مسجد شدیم. وای خدای من چقدر شلوغ بود. به جرات می گویم که حتی جا برای یک نفر هم نبود! . از دور محل ضربت خوردن مولای متقیان را دیدیم که ضریحی کوچک به دیوار محراب ساخته بودند. دلم گرفت که چقدر شلوغه و کاش می توانستم بروم صف اول نماز و یا بتوانم خود را به محراب شهادت امام برسانم و زیارت کنم. روحانی کاروان می گفت آیت الله حکیم نوه آیت الله محسن حکیم می خواهند نماز بخوانند و برای همین اینقده شلوغه! جالب اینجاست که مسجد کوفه تنها مسجدی است که نماز مسافر در آن کامل است و شکسته نیست. صفوف به هم چسبیده مردم که برای نماز منتظر آیت الله حکیم بودند و نشسته بودند بسیار زیبا و جالب بود. درنگ نکردم و با پررویی خود را از لابه لای نمازگذاران به محل ضربت خوردن آقا رساندم. خدایا! باورم نمی شه... الان من جایی ایستادم که مولی ایستاده بوده و فرق ایشان به دست شقی ترین مردم عالم شکافته شده بود. اینجا محرا شهادت حضرت علی علیه السلام است.... . عجب زیارتی کردم.خیلی دلم می خواست برای نماز در ردیف صفهای جلو بنشینم و فکر می کنم از کاروان ما زرنگترینشون من بودم! ولی مگه جا پیدا می شد؟؟!!! صف سوم یا چهارم بود که رفتم کنار یه عرب چسبیدم و ایستادم! و او هم با اخم و تخم بهم نگاه کرد! انگار مال باباشه(البته حق هم داشت چون جمعیت بد جوری به هم فشرده بود). به عربی گفت برو ته صف... و من هم گفتم: لا...

محراب شهادت امام رو با پارتیشن به دو قسمت کرده بودند که برای خانمها هم باشد.در همین حین چشمم به یه قسمتی از همین کنار پارتیشن افتاد که یه جای نصفه خالی داشت و صف دوم هم بود!! خیلی تعجب کردم و بی درنگ خودم رو به اونجا رسوندم. قربون آقا برم که از دل آدم هم خبر داره.

بعد از مدتی آیت الله حکیم تشریف آوردند و ایشان را از نزدیک ملاقات کردم. بعد از نماز مردم دسته دسته دور ایشان جمع می شدند و مردم پولهایشان را متبرک می کردند و ایشان به مردم پول می داد و یه همچین چیزایی.! و من هم کنار ایشان رفتم.

سپس از مسجد خارج شدیم و ده دقیقه به یک سوار اتوبوسهایمان شدیم و برای نهار به هتل بازگشتیم. هوا هم به شدت در کوفه و نجف گرم و آزار دهنده بود.

عصر، نزدیکیهای اذان وضو گرفتم و رفتم پایین، لابی هتل. دنبال آقای فراهی می گشتم که بریم خرید که رفتیم و به اذان خورد و جاتون خالی رفتیم یه نماز با حال خوندیم و یه زیارت باحالتر کردیم. واقعاً چه صفایی داره ایوان نجف و چه شور و حالی داری وقتی کنار امام اولت قرار داری. دوباره با آقای فراهی تمام بازار نجف رو گشتیم و دور زدیم و چند تیکه پارچه خریدم. اصلاً اینجا چیز جالبی نداره و ارزش خرید رو نداره. خلاصه اونقدر راه رفتیم که از کت و کول افتادیم!

فردا صبح هم قرار بریم حرم و دعای وداع رو با امام بخونیم و بعدش از نجف راهی کربلای معلی بشیم. البته شاید من حرم نرم برای دعا!!! نه اینکه بی ادب باشم آخه خیلی خسته ام! باور کنید تو این سه روز فقط چند ساعتی بیشتر نخوابیدم و همش چرت می زنم مثل آدمای معتاد! خودم هم تعجب می کنم. باز از دم در منزل آیت الله سیستانی عبور کردیم و دیدیم شلوغه و پاسدارها هم با لباس شخصی و اسلحه از بیت ایشان محافظت می کنند. می شه ایشون رو ملاقات کرد ولی قبلش باید وقت گرفت که ظاهراً چند روز ی طول می کشه. از مردم نجف که می پرسم می گویند مردم نجف یکدست شیعه هستند اما کربلا کمی سنی و نصاری و... دارد.

فردا بعد از ناهار ان شاالله عازم کربلای معلی هستیم. اومدم هتل تنهایی لباسهامو شستم و با چوب رختی مخصوص از پنکه آویزون کردم تا با باد کولر خشک بشن! این هم ابتکار خودم بود. الان هم صورتم رو با صابون شستم و مسواک هم زدم و در حالا نوشتن خاطرات هستم و خوابم میاد. ساعت به وقت اینجا الان 10:30 شبه. اینقده خسته ام که فقط می خوام دو روز بخوابم! راستی خانومی عزیزم هم چند بار زنگ زده و آخرین دفعه حالش چندان مساعد نبود و کلی نگران شدم! بهش گفتم زود بره خونه. با مامانم هم تلفنی حرف زدم و همچنین با پیمان. خوب دیگه فکر کنم فعلاً کافیه! خوابم میاد... ان شاالله تا فردا که کلی هم کار داریم.

امروز چهارشنبه 13/6/87 هستش. گیج خواب بودم که دیدم در می زنن. حجت بود – روحانی کاروان – گفت حامد حاضر بشین می خواهیم برویم حرم برای دعای وداع... گفتم باید برم حمام ... .

بعد از حمام وضو گرفتم و رهسپار حرم مطهر برای وداع شدم. مقابل باب القبله دیدیم کاروان ما نشسته و حجت هم داره دعا می خونه. من هم نشستم و... حالم گرفته بود. بقیه هم همینطور بودند و دل همگی گرفته بود. صدای گریه بلند بود و همه دلشکسته و محزون بودیم که تا چند ساعت دیگه باید از پیش مولایمان خداحافظی کنیم. رفتم حرم و نماز صبح رو اونجا خوندم. چند نماز دورکعتی مستحبی هم به نیابت از پدر و مادر و ملتمسین دعا و اموات و آشنایان خوندم و زیارت اساسی کردم.

داشتم بر می گشتم هتل که دختری 14-15 ساله ای دیدم که گدایی می کرد. قبلاً هم دیده بودمش ولی بهش کمک نکرده بودم. گفت: به حق حسین مظلوم کمکم کن؛ 500 تومان بهش دادم.

اینجا فقیر و مستمند زیاده و متاسفانه وضعیت بهداشتی خیلی ضعیفه و آدم اگه مراقب نباشه زود بیمار می شه. کلاً عراق چندان آباد نیست و خانه ها و مغازه هایشان قدیمی و کهنه و غیر بهداشتی هستند و فقر بیداد می کنه و این کاملاً مشهود است. به هتل رسیدم و صبحانه ای خوردم و به اتاق رفتم. کاظم و علی هنوز خواب بودند. بیدارشان کردم و چمدانها را بستم برای کربلا...

الان ساعت 8:10 هستش و بعد از ناهار ان شاالله عازم کربلا هستیم. الان باید چمدانها و ساکها را ببرم پایین. ساعت حول و حوش 8:30 بود که برای خودم از دستفروشهای توی هتل کفن خریدم و باز دوباره قصد حرم امام علی علیه السلام رو کردم که برم و متبرکش کنم. با آقای ارشادی و فراهی رفتیم حرم و زیارت کردیم و زود برگشتیم. الان همه وسایلهاشون رو آوردن توی لابی هتل.

ساعت نزدیک 2 بعد از ظهره و اومدیم سر کوچه هتل که با حرم و گنبد منور آقا حدود 200 متری فاصله داره و نزدیکه. به گنبد زیبای مولی علی خیره می شوم و با آقا حرف می زنم؛ آقا جان! دیگه داریم از پیشت می ریم...خداحافظ آقا جان... .

الان ساعت پنج دقیقه به 2 هستش و ما سوار اتوبوس عراقی می شویم و ان شاالله عازم کربلای معلی هستیم. از پنجره اتوبوس که نگاه می کنم از دور جایی وسیع و گودی رو می بینم که تکه تکه آب جمع شده و بزرگ است و کف آن علفها و جلبکهای دریایی به نظر می رسد وجود دارد! اینجا به نظر همانجایی است که طوفان حضرت نوح علیه السلام رخ داده و... . هوا فوق العاده داغ و سوزان است و کولر ماشین جواب نمی ده و داریم می پزیم!

باور کنید اگر به خاطر وجود ائمه اطهار علیهم السلام نبود، این کسور به دو ریال هم نمی ارزید!. از پنجره اتوبوس پرده را کنار می زنم تا بیرون و آن دریای خشک شده رو نگاه کنم که شاگرد راننده که جوانی عراقی بود اشاره کرد که پرده رو بندازم چون کولر روشنه؛ حالا نه اینکه خیلی کولر جواب می ده!

هنگامی که سوار اتوبوس می شدیم به چند تا خانم کمک کردم تا بعضی از وسایل دم دستیشان را بالا بیاورند؛ بیچاره ها تو این گرما توانی برایشان نمانده است. من به خانمها توضیح می دهم که اینجا قبلاً دریا بوده و ... .

از کنار قبرستان وادی السلام که بزرگترین قبرستان دنیا است عبور می کنیم. از دور مرقد نه چندان آباد حضرت هود و صالح علیهم السلام که پیامبران الهی هستند رو مشاهده می کنیم. به دلیل ناامنی شدید ما رو به این قبرستان شریف و بزرگ نبردند. روایت است هر مومنی که از دنیا می رود روحش رو به این قبرستان منتقل می کنند. از دور که به این قبرستان می نگریم گویی مانند شهری ویران شده است! آقای شهرکی به من گفت: چه خوبه که خاطرات می نویسی و... بعد گفت: یه کپی از همین خاطراتت به من هم بده و شماره منو گرفت! می گفت تو کار دخانیات هستش! یهو یاد یکی از دوستان همخدمتی ام به اسم نعمت شهرکی افتادم که قبلاً گفته بود پیش پدر و برادرش مغازه دخانیات  دارن. بهش گفتم و اون هم گفت نعمت داداشمه و کلی خوشحال شدم و... .

رفتم جلوی اتوبوس و کمی فیلم گرفتم و با بعضی شوخی می کردیم. مداحی شروع شد. من هم رفتم تا مداحی کنم که راننده نوحه عربی گذاشت نشد بخونم و چقدر هم قشنگ می خوند. در مسیری که به کربلا می رفتیم یک تویوتا از جلو و یکی هم از عقب کاروان اتوبوسها که چند اتوبوس بودیم ما رو در راه اسکورت می کردند. در راه نخلستانها رو می دیدیم. بی اختیار به یاد امیرمومنان علیه السلام افتادم. با بعضی دوستان همسفر صحبت می کردم و می گفتم: در ورودی شهر کربلا اولین چیزی که به چشم می خوره گنبد آقا اباالفضل العباس علیه السلام هستش که اگه ببینی و هر حاجتی داشته باشی براورده می شه و... .

توی ماشین نزدیکیهای کربلا بالاخره موفق شدم مداحی کنم و در کنار نخلستانها...

وای خدای من... وارد شهر خون و بلا شدیم. وارد نینوای حسین شدیم. اول چشممان از دور به گنبد و بارگاه منور قمر بنی هاشم علیه السلام روشن شد و همه نالان و گریان آقا رو استغاثه می کردند....

بعد رسیدیم به جایی که پر بود از اتوبوس. به نظرم ایستگاه اتوبوسها یا یه چیزی شبیه ترمینالشون بود! ابته زمینش خاکی و خیلی در به داغون بود و اصلاً به اون چیزی که من گفتم نمی خورد که ترمینال باشه! با کلی معطلی در گرمای وحشتناک کربلا، بالاخره وسایلهامون رو به یه گاری چی دادیم و برد هتل! اما چه هتلی؟؟!!! نجف بهتر بود بابا...!!!

اول که رفتیم اتاق هایمان و جابجا شدیم رفتم تو حمومش که از این دوش دستی ها داشت!!! و تا اومدم بگیرم دستم یهو افتاد و دل و روده اش زد بیرون! از شدت خشم و ناراحتی نزدیک بود اشکم در بیاد! بالاخره با هزار بدبختی که بود غسل زیارت کردم وضویی گرفتم. علی زد استکان رو شکست و من هم باهاش دعوا کردم(شرمنده). کاظم هم حوله قشنگ حموم رو و شامپو سیر پرژک رو تو هتل نجف جا گذاشته بود که خیلی عصبانی شدم و مجبور شدم با اون شامپوی عراقی که عکس یه زن نیمه برهنه عرب هم روی اون بود، سرم رو بشورم! البته بدک هم نبود خوش بو بود.

مامانم زنگ زد و باهاش حرف زدم که التماس دعا داشت و گفتم که تازه رسیدیم کربلا. چند تا همسایه رو هم سفارش کرد.

الان تلوزیون ایران داره اذان مغرب رو می گه. حجت و ابوالقاسم (روحانی و مدیر کاروان) اومدن اتاق ما و یه گپ دوستانه با هم زدیم. خیلی با هم صمیمی بودیم.

الان می خواهیم برویم حرم امام حسین و حضرت ابوالفضل علیهم السلام. باورم نمی شه...

اول رفتیم حرم حضرت اباالفضل العباس علیه السلام و چه صفایی داشت حرم آقا... . توی راه مقابل حرم، مقام دست چپ حضرت قرار داشت که زیارت کردیم. چون به وقت شام خورد و گرسنه هم بودیم چند تایی عکس انداختیم و فیلمی هم گرفتیم و رفتیم هتل برای شام که کباب + نوشابه و دسر و... بود. بعد از شام میخواهیم برویم حرم سیدالشهداء علیه السلام... . حرم آقا ابا عبدالله علیه السلام با آن ضریح شش گوشه اش که فرزند بزرگوارشان حضرت علی اکبر پایین پایشان و علی اضغر در آغوششان هستند، قابل وصف نیست. ضریح حبیب بن مظاهر و گودال قتلگاه و مقام سرهای شهدای کربلا نیز همگی در حرم بزرگ امام حسین علیه السلام بودند که به نوبت زیارت کردیم. گودال قتلگاه که حال عجیبی داشت. باورت نمی شود وقتی جایی هستی که شمر ملعول سر از بدن مطهر آقا جدا می کرد و... .

بعد از نماز و زیارت رفتیم بیرون و تل زینبیه را دیدیم که بسته بود و من هم دائماً عکس و فیلم می گرفتم و همچنین کاظم از ما. تل زینبیه جایی است که حضرت زینب سلام الله علیها در بالای بلندی ای میدان نبرد و همچنین گودال قتلگاه و بریده شدن سر برادر را مشاهده می کردند. او می دوید و من می دویم...

سپس رفتیم و انگشتر عقیق گرفتم و بعد در کوچه پس کوچه های کربلا جایی بود که مقام دست راست قمر بنی هاشم علیه السلام بود. من و آقا بدیل (فراهی) و کاظم بودیم. علی هم با مدیر کاروان برگشته بودند هتل.

خدایا! بین الحرمین چه صفایی داره! آن سمت آقا اباالفضل علیه السلام و سویی دیگر آقا اباعبدالله علیه السلام به اصله حدود 300 متر از هم. دور تا دور حرم رو بازار تشکیل داده اما چون شب بود اکثراً بسته بودند. ساعت حدود 11:30 شب خسته و کوفته رسیدیم هتل. فردا صبح ساعت 3:30 قراره بریم حرم مطهر. این روزها خیلی کمبود خواب دارم ولی خدا شاهده که ارزشش رو داره. اگه یه وقتی از سفر برگشتم و دیدین پای چشام گود رفته و... نگین معتاد شده بلکه از کمبود شدید خوابه! اینجا که هستی دیگه خواب معنا نداره؛ باید از لحظه لحظه هایش استفاده کنی.

امروز صبح خواب بودم و نمی دونم ساعت چند بود ولی فکر می کنم حول و حوش همان 3:30 بود که در می زدند. آقای عسگری بود. اومده بود دنبال ما که بریم حرم. بهش گفتم ما خودمون بعداً میاییم کمبود خواب دارم و... . چند دقیقه بعد چشام تازه گرم خواب شده بود که دیدم دوباره در می زنند. حجت شهمرادی روحانی کاروان بود. می گفت بریم حرم دیگه! گفتم بعداً ... . رفتم حموم دوش گرفتم و وضو هم گرفتم. الان هم برم صبحانه بخورم و برم حرم. برای صبحانه رفتم پایین که ابوالقاسم مدیر کاروان گفت: ساعت 8 می ریم مقام امام جعفر صادق و امام زمان علیهم السلام و همچنین محل شهادت حضرت علی اکبر و علی اصغر علیهم السلام.

ابتدا با پای پیاده به سمت مقام امام زمان روحی له الفداه حرکت کردیم هر چند که راهی نبود. در راه فیلمبرداری می کردم و خانمها هم که یکیره می گفتند آقا حامد...آقا حامد... از ما هم فیلم بگیر و... . به مقام امام زمان که مسجدی بود رسیدیم. جایی که آقا برای نماز حضور پیدا می کنند و یا اینکه در این مکان نماز خوانده اند. به داخل مسجد رفتیم و نماز و اعمال را به جا آوردیم و از ضریح کوچکی که امام در آن محراب نماز خوانده اند زیارت کردیم. سپس برای زیارت مقام امام جعفر صادق علیه السلام که از میان بازاری می گذشت، حرکت کردیم. واقعاً حیف که به هیچ عنوان نمی گذارند از اماکن فیلم و عکس گرفت. شط علقمه جایی که حضرت اباافضل العباس علیه السلام مشکها را آب کرده بودند را دیدیم که کنار همان مسجد مقام امام زمان قرار داشت. چقدر آب آلوده و کثیفی داشت. بطری ها و اشغال هایی در آن شناور بودند و بسیار آلوده بود. بعضی ها برای تبرک آب برمی داشتند و دست و روی خود را می شستند. این آب گل آلود به دستان قمر بنی هاشم متبرک شده. بلندگو هم یکسره اعلام می کرد که آب آلوده است و کسی از آب مصرف نکنه و ... .

از میان بازار که منتهی به مقام امام صادق علیه السلام می شد گذشتیم تا اینکه رسیدیم. نماز تحیت خواندیم. آنجا راهنمایی بود که توضیح می داد صدام اینجا رو کلاً خراب کرده بوده و بعدها عده ای از جوانان شیعه اینجا رو بازسازی کرده بودند.

کمی پیاده روی کردیم و بعد سوار یک ماشین استیشن مسافری شدیم(اون همه جمعیت)! و جالبه فقط ما رو حدود 200-300 متر جا به جا کرد و بعد پیاده شدیم! به داخل کوچه ای رفتیم که محل شهادت حضرت علی اکبر علیه السلام بود. و بعد از زیارت آنجا به محل شهادت حضرت علی اصغر علیه السلام رفتیم که یک گهواره گذاشته بودند و یک کودک درونش گذاشته بودند. مردم هم پول می ریختند. من هم کلی فیلم گرفتم و سپس پیاده به سمت هتل روانه شدیم.

ناهار رو که صرف کردیمساعت تقریباً 2 بعد از ظهر بود که به اتفاق روحانی کاروان و آقای ارشادی همان پیرمرد باحال و خوش مشرب و آقا ابراهیم پیرمرد دیگری از کاروان ما که از یک چشم هم نابینا بودند، روانه حرمین شریفین شدیم. نماز را در حرم حضرت عباس علیه السلام خوندیم و اون پیرمرد رو گم کردیم! یهو توی صحن محوطه حرم دیدمش ؛ گفت زیارت نکردم. بنده خدا دوست داشت زیارت کنه. به آقای ارشادی گفتم همینجا توی صحن و کنار در باش تا من ببرمش زیارت کنه و برگردم. دست پیرمرد رو گرفتم و بردمش زیارتش دادم. بعد رفتیم حرم امام حسین علیه السلام و نماز تحیت خوندم و از طرف ملتمسین و پدر و مادر هم نماز خوندم. برگشتنی هم چند تا مهر و تسبیح گرفتم. هوا هم به شدت گرم بود.

نزدیکیهای اذان مغرب و عشا بود که تصمیم گرفتم برم بازار. در راه چند تا از خانمهای کاروان رو دیدم. خیلی من رو دوست داشتند و من رو مثل پسر خودشون حساب می کردد! گفتم می خواهم بازار بروم برای خرید که گفتند ما هم می خواهیم بازار برویم که با هم روانه شدیم. با کمک آنها چند قواره پارچه و چادری گرفتم. و به یکی از اونها در خرید پیراهن برای پسرش کمک کردم چون می گفت هم تیپ پسرش هستم!

به تل زینبیه رفتم و آقا ابراهیم(همان پیرمرد) رو هم همراه خودم برای زیارت بردم. بنده خدا نه توان داشت و نه چیزی متوجه می شد. البته با خانمها آمده بود و چون فارسی هم بلد نبود(سیستانی بود) من کمکش می کردم. در تل زینبیه نماز خوندیم و زیارت کردیم. تل زینبیه جایی است که خانم زینب کبری سلام الله علیها در بلندی تپه ای می ایستادند و میدان نبرد را مشاهده می کردند و گویا گودال قتلگاه را هم دیدند. بعد از نماز و زیارت آقا ابراهیم را به هتل برگرداندم.

الان شام خوردم و برگشتم به اتاق. حجت و آقا بدیل اومدن اینجا که بریم خرید و خیمه گاه و تل زینبیه و... . توی سالن غذاخوری دیدم حجت داره چیزی می خوره! سریع به من اشاره کرد بیام! دیدم یه چیزی شبیه شله زرد خودمونه؛ چقدر خوشمزه بود! از جوانهای عرب که توی آشپزخانه هتل بودند پرسیدم. بنده خداها به عربی بهم توضیح دادند که چی هستش. اسمش محلبی بود. یکی از اونها به درخواست من رفت موادش رو آورد! بچه های خوبی بودند. آرد و شکر و شیر خشک و کمی آب و... بود! حالا قراره فردا دستورش رو از یکی از خدمه که فارسی بلده بگیرم.

شب، بعد از صرف شام با بدیل و کاظم و علی و حجت که اکثراً لباس شخصی می پوشه، راهی بازار کربلا شدیم.این آخوند ما هم چنان تند راه می ره که نگو! یهو همه پراکنده شدند و من و بدیل و علی ماندیم و کاظم و حجت رو گم کردیم! اونقده تو بازار گشت و گذار کردیم که جونمون در اومد و پاهایمان خسته شدند. ساعت یازده و خورده ای شب بود که به هتل برگشتیم!

                                                 ادامه دارد