نمى دانم چرا رفتى ؟!
نمى دانم چرا ، شاید خطا کردم .
و تو بى آنکه فکر غربت چشمان من باشى ،
نمى دانم کجا ، تا کى ، براى چه
ولى رفتى و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مى بارید .
و بعد از رفتنت یک قلب دریایى ترک برداشت ؛
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمى خاکسترى گم شد .
تمام بال هایم غرق در اندوه غربت شد ،
و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود .
و بعد از رفتنت انگار کسى حس کرد كه من بى تو تمام هستى ام از دست خواهد رفت ؛
کسى حس کرد كه من بى تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد .  
و بعد از رفتنت دریا چه بغضى کرد .
کسى فهمید تو نام مرا از یاد خواهى برد ؛
و من با آنکه مى دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهى برد ،
هنوز آشفته ى نگاه هاى مهربان توام .
و من عادت کرده ام هر شب در كنج سرد دلم ، به تو اندیشه کنم ... !
و هنوز به تو مى اندیشم !

نوشته شده در سه شنبه 8 اردیبهشت1388ساعت 22:43 توسط HamNafas| |